Museum IJsselstein meets Voorlinden

Liefs uit IJsselstein Karin Doornbos

Op 31 juli is het eindelijk zover: een bezoek van het communicatieteam van Museum IJsselstein (MIJ) aan het veelbelovende Museum Voorlinden in Wassenaar. Een verlaat afscheid van conservator Catherine. Met een licht schoolreisjesgevoel gaan we op pad in de semi-gloednieuwe bolide van conservator Amy. Die net haar rijbewijs heeft. In één keer geslaagd, dus we stappen vol vertrouwen in haar Peugeot 107 richting Den Haag.

Waar hebben vrouwen het zoal over tijdens een autorit van een klein uur? Over mannen en autorijden, over vrouwen en autorijden, ‘op de borden rijden’ of met je navigatie. Over U2 waar Esther de avond hiervoor naartoe is geweest. Over Jett Rebel, voeding zonder koolhydraten en natuurlijk bespreken we onze verwachtingen van het bezoek aan Voorlinden. De door Amy meegenomen verantwoorde stroopwafels doen hun best om een extra festive tintje aan de reis te geven. Ik deel er eentje met Sheila.

Yayoi Kusama - Dots (1999)
Yayoi Kusama – Dots (1999)

Mooi en stijlvol
Mijn verwachtingen van Voorlinden zijn niet heel hooggespannen. Veel highlights zijn al uitgebreid in de media aan bod geweest. Het zwembad, het zonnende echtpaar. Ik verwacht dat er niet heel veel verrassingen zullen zijn. Ik heb het mis. Om te beginnen is het gebouw veel groter dan je denkt. Het is echt een groot museum. Hoge plafonds, enorme zalen, veel glas, prachtige doorkijkjes naar de schitterende tuinen van tuinarchitect Piet Oudolf. En alles -tot aan de brandblussers toe!- is even mooi en stijlvol afgewerkt. Ik ben onder de indruk, en dat betreft dan alleen nog maar de architectuur, omgeving en inrichting.

 

Rodney_Graham_Foto_Karin_Doornbos
Rodney Graham – The Avid reader (2011). Op de voorgrond Catherine.
 
That’s not me

We beginnen bij de (fotografie) expositie van Rodney Graham (1949) – That’s not me. Super-realistische en haarscherpe fotografie in enorme lichtbakken. Graham verzamelt rekwisieten en bouwt hiermee een levensecht decor waarin hij zelf als ‘acteur’ de hoofdrol heeft. Indrukwekkend. Een verrassende tegenstelling tussen de megafoto’s is de schilderijenwand vol bescheiden, abstracte en kleurrijke werken. Ook van Grahams hand. Graham is pas later in zijn carrière gaan schilderen. A Partial Overview Of My Brief Modernist Career (2006 – 2009). Heel erg mooi. Ik kan hier uren naar kijken. Maar er is (nog veel) meer te bewonderen. De expositie van Rodney Graham is tot 17 september 2017 te zien.

 

Rémy Zaugg – Me/Here/I (1994)

Vaste collectie

Ik wil erg graag de sculpturen van Roni Horn zien. Ze zijn opgenomen in de vaste collectie van Voorlinden. Enorme pastelkleurige ‘snoepjes’ van glas die door de matte structuur eerder van kunststof dan van glas lijken te zijn. Door het intrigerende materiaal nodigen ze erg uit tot aanraken. Maar dat mag uiteraard niet. De (vele) suppoosten in het museum zien hier scherp op toe.

 

Roni Horn - Untitled (2012 - 2013)
Roni Horn – Untitled (2012 – 2013)


Het zonnende koppel – Ron Mueck, Couple under an Umbrella (2013) is griezelig levensecht en een beetje eng. Komt dat door de grootte van de personages? De ongeknipte teennagels? De aderen in de huid? Het zijn echte mensen, maar toch ook weer niet. We gaan snel naar het zwembad van Leandro Erlich (Swimming Pool, 2016). Een hele aparte ervaring, deze optische illusie.

 

Ron Mueck - Couple under an Umbrella (2013)
Ron Mueck – Couple under an Umbrella (2013)
Richard Serra (Open Ended, 2007-2008)
Richard Serra (Open Ended, 2007-2008)


Een letterlijk grote verrassing is het enorme stalen werk van Richard Serra (Open Ended, 2007-2008). Ook weer een werk waarbij je gevoel voor ruimte en verhoudingen behoorlijk op de proef wordt gesteld. Je kunt er tussendoor lopen en het via een trap van bovenaf bewonderen. Het doet me een beetje denken aan de foto’s en video’s die ik wel eens heb gezien van ‘The Wave’, een ontsluiting van zandsteen in de Amerikaanse staat Arizona. Heel indrukwekkend.

 

A Partial Overview Of My Brief Modernist Career (2006 – 2009)
Rodney Graham – A Partial Overview Of My Brief Modernist Career (2006 – 2009)
 
De tussentijd

Het thema van deze tentoonstelling is tijd. De tijd ergens tussen de kloktijd en de niet meetbare tijd. De tussentijd. Hier ontstaat creativiteit. De tafel met de wekkers trekt meteen mijn aandacht. Een intrigerende verzameling. ‘Wait’ is de titel van het werk. Een persoonlijk document van kunstenaar NEOC (Coen Kamp 1956 – 2010). De tikkende wekkers staan voor een periode van grote onzekerheid en het wachten op een toekomstbepalende doktersuitslag. De kunstenaar heeft de opstelling van het werk zelf niet meer mogen meemaken.

In één van de andere zalen liggen twee bronzen klokken op de grond. Forever Mi en Forever Do (2016). De kunstenaar (Latifa Echakhch) heeft de originele Italiaanse klokken van grote hoogte naar beneden laten vallen. Ik vind dat persoonlijk best een beetje jammer van die prachtige antieke klokken, maar ik begrijp de symboliek. Ook de witte werken van Jan Schoonhoven (1914 – 1994) zijn vertegenwoordigd. Ook één van mijn favorieten. En er is nog enorm veel meer moois. De Spirale van Günther Uecker, de Black Kites van Arturo Hernández Alcázar, Major Tom van Edith Dekyndt en nog veel meer dat een vervolgbezoek rechtvaardigt. ‘De tussentijd’ loopt tot 5 november van dit jaar.

 

Museum_Voorlinden_Foto_Karin_Doornbos_IJsselstein
Wait – NEOC (Coen Kamp 1958-2010)
 
The best of both worlds
Het bezoek aan Voorlinden was supergezellig en geslaagd en vooral een indrukwekkende beleving. Kunst, architectuur en een prachtige natuurlijke omgeving vormen samen het totaalplaatje Voorlinden. We sluiten ons bezoek af in de Museumwinkel en fantaseren en filosoferen wat over ons eigen Museum IJsselstein. Deze twee musea zijn natuurlijk wat betreft omvang en budgetten totaal niet met elkaar te vergelijken. Maar des te meer valt op hoe knap het eigenlijk is dat onze conservatoren met beperkte ruimte en middelen toch iedere keer zulke schitterende tentoonstellingen weten neer te zetten.
 

Conclusie: een bezoek aan Museum Voorlinden is een absolute aanrader. Maar sla ook ons eigen IJsselsteinse MIJ niet over. Dat is ook nog eens ‘bijzonder dichtbij’. Tot en met 17 september kun je hier de tentoonstelling ‘Eigentijds vervlochten met MIJ. Van Gispen tot Hutten en van Abramovic tot Blaisse’ beleven. The best of both worlds.

Dankjewel Catherine, Amy, Sheila en Esther voor een zeer geslaagde dag!

©Foto’s en tekst: Karin Doornbos / Liefs uit IJsselstein


Reacties zijn vanzelfsprekend welkom. Je reactie wordt pas na moderatie eventueel gepubliceerd. Als je je reactie privé wilt houden, vermeld dit dan even bij je bericht.