‘Love my job’, postte ik gisteren op Instagram bij een foto van een nieuwsgierige koe langs een dijkweg. Als lokaal verslaggever zit ik regelmatig bij mensen aan de keukentafel, in een cultureel centrum of – zoals deze week – bij een bekend Rustpunt waar koffie en zelfgebakken taart altijd klaarstaan.
Als daar ook nog een zomers fietstochtje door het buitengebied aan vastzit, kan mijn werkdag eigenlijk niet meer stuk.
Tenminste, dat was altijd zo.
De pret laat zich de laatste tijd regelmatig – van de weg af – drukken. Rustige ventwegen lijken veranderd in drukke racebanen. Onlangs fietste ik van IJsselstein naar Benschop via het normaal zo rustige Benedeneind (of is het Boveneind, altijd mee in de war) en tijdens een fietstochtje van nog geen vier kilometer werd ik zeker drie keer de berm in gejaagd door voorbijsnellende auto’s.
‘Het lijkt de Noord IJsseldijk wel’, verzuchtte ik tegen een kennis. Maar op de Noord IJsseldijk ben je als fietser tenminste voorbereid op een pittig rondje Russisch roulette.
Door de vele wegafsluitingen zijn de doorgaans rustige binnenwegen gepromoveerd tot sluiproutes voor iedereen met haast. Op een smalle ventweg, waar de auto’s bovendien ieder jaar een maatje breder lijken te worden, verandert een ontspannen fietstochtje al snel in een bijna-sloot-ervaring. Ook de bewoners hebben last van de toegenomen drukte. “Op sommige dagen staat hier gewoon een file”, vertelde iemand me.
Ik blijf graag mijn werk doen en en passant foto’s maken van nieuwsgierige koeien langs de kant van de weg. Het zou fijn zijn als ik daarna ook veilig thuiskom.
